Geschiedenis

Het Leugenbollepop festival ontstond als volgt. Tijdens de talloze optredens die ik in de periode 1986-1990 met Rommert Tjeerdema in de Zwaan deed drukte ik, als ik geen zin meer had om te zingen, argeloze toeschouwers een microfoon in handen, en bezwoer hen dat ze vast beter konden zingen dan ik. Tot de eerste onofficiële uitverkorenen behoorden oa. René Koornstra, Jan Nooitgedacht en Karin Wijma.

Zo kwam ik op het idee om eens iets dergelijks op het Plein te organiseren. In 1990 vond het eerste LBP plaats. Uit mijn geheugen kan ik de volgende deelnemers, die toen nog drie liedjes mochten zingen, opdissen: Karin Wijma, Nelleke Oostenveld met vriendin, (Zwarte) Johan Velting, Metz Spruyt, Simone (huisje te koop) Koornstra, John Adema, (je loog tegen mij) Jan Nooitgedacht, René Koornstra, en Leon vd. Bles. Ook de helaas veel te vroeg overleden Makkumer muzikant Joop Tijmstra zong toen een nummer: Roxanne.

De band bestond uit: Roel van Dekken - drums, Sake Kuipers - bas, Erik Meester - toetsen, René vd, Bles - sax, ondergetekende gitaar. Omdat Emiel Oord tijdens een geplande repetitie stiekum naar het wk-voetbal keek werd hij door mij (toen was ik af en toe erg streng) uit de band gezet, wat meteen het einde van zijn carrière betekende. (sorry Emiel) Het geluid werd gedaan door een huidige sponsor: "Focus PC Systems" Klaas Elzinga. De presentatie was in handen van Wiebe Visser. Na afloop (ongeveer 22:30u) werden er snel wat instrumenten naar de Zwaan versleept, waarna er een feest ontstond dat de Maandag vd. Merke overtrof en dat velen, tot aan de dag van vandaag, deed besluiten om de dag na het festival als snipperdag in de agenda aan te kruisen.

De organisatie werd na de eerste keer uitgebreid met Rein Feenstra, Wiebe Visser en Piet Werkhoven.Het tweede LBP, gepresenteerd door Jan (de kop is eraf) Scheepvaart, werd uitgebreid met bandjes. Hoogtepunt was het optreden van Jan Poogs SEROPOSITIVOOS in een verrassende combinatie met de HALLELUJAH Drumband. Ook hier traden weer 'sterren' op. Mij schieten namen als Martin Onrust (Kreunenburg park) Wiebe van Dijk in combinatie met Willy van der Eems, Claudia de Vries, Luccia Bazzano (verbaasde iedereen door met een grote Harley Davidson op de repetities te verschijnen) en voor de tweede keer Jan Nooitgedacht, Karin Wijma en René Koornstra Het derde LBP had als letterlijk hoogtepunt een optreden van Tjerk Bruinsma die vanaf het dak van het toenmalige Postkantoor - nu restaurant it Posthuis-, een geheel eigen versie van KOM VAN DAT DAK AF het Plein op brulde.

Twee saillante details:Tjerk had een touw om zijn middel dat Rein Feenstra (onzichtbaar voor het publiek) liggend op het dak stevig vast hield voor het geval dat...De zender microfoons uit die tijd waren nog niet van een geweldige kwaliteit. De gezongen/geschreeuwde woorden van Tjerk (timing zowiezo al niet zijn sterkste punt), bereikten de beneden op het podium staande band consequent een seconde te laat. Het moet op het Plein dan ook als een zichzelf inhalende en dan weer afremmende trein hebben geklonken. Gelukkig maakte de verassende aanblik van de, toen nog atletische, gestalte van Tjerk op het dak, veel goed. Bovendien was er al zoveel vals gezongen en slecht gemusiceerd dat het toch niet meer opviel. (Op die dag sprong bij het door Willy van der Eems gezongen 'love is all' spontaan al het glaswerk op het Plein. Sinds die dag verkoopt Rick het bier in plastic bekertjes)

Ook leuk waren de Pyroflashes. Speciaal hadden we in 1992 magnesium-bommetjes aan laten rukken om ze tijdens de 'grande finale' te laten ontploffen. Dit lukte ook. Reactie van enige deelnemers op het podium: uuhh, er is zeker iets kapot! (Later hebben we tijdens de jaarwisseling nog eens vuurpijlen gekocht, deze bewaard tot augustus, en deze tijdens de finale in 1997 achter het podium afgestoken. Aangezien ik toch behoorlijk krap in de tijd zat, de beoogde sterren slechts mondjesmaat op de (toen nog) talloze repetities kwamen opdraven, besloot ik om geen band meer te formeren die 'sterren' begeleidde.

Het vierde en het vijfde LBP was een aaneenschakeling van bands, waarbij we de formule hanteerden dat het anders dan anders diende te zijn. (anders konden we beter Jen Rog bekend van de Makkumer Merke inhuren) Zo vonden er optredens plaats van metal bands (vokslovak, kadaverbak) van Country groepen (Country Match), van rappers (L-west productions) van de latere winnaars van het Liet festival: French Connection. Ook is er een duet geweest van de winaar van het Olympisch zilver in Calgary Jan Ykema met oma Anneke Douma. (toen nog met haar eigen tanden). Kortom, louter en alleen artiesten die het later heelemaal gemaakt hebben!

Na veel gezeur besloot ik om het 6e festival weer met artiesten te gaan doen. (en het 7e en 8e) Nieuwe sterren betraden in 1995 (voor het eerst aan de Waag kant) en daarna het podium: Esther Kluft, Ellen Nieuwhuis, Sybe van Palmhoven, Albert Kamstra, en weet ik wie al nog meer. Het optreden van Forte staat mij nog in het geheugen gegrift: zij zongen "Oh Happy Day" . Ook ik was op dat moment zeer happy: mijn fles Whisky op het podium was al zo goed als leeg!

1997: Een muzikaal dieptepunt, maar voor het publiek een hoogtepunt was het reunie-optreden van de legendarische IMPS die geheel in stijl per rolstoel het podium betraden. Heimen (Broer) vd. Wal, Jelke (Kikkert) de Haan, Arend (Stocky) Poepjes en Jan (Skepie) Scheepvaart. Een band die in de jaren zestig, alleen al vanwege de vele bijnamen van de leden, zijn tijd ver vooruit was. (Later kreeg dat bijnaam gedoe veel navolging, oa. Slash, Sting etc. ) In 1997 had ik er (voor de tweede maal) genoeg van (tijdgebrek, slecht repetitie-bezoek van de 'sterren') en dat jaar was voor mij de laatste keer.

In 1999 heb ik - in kennelijke staat- nog getracht een liedje te zingen en (en passant enige mensen beledigd) waarna ik besloot om voorlopig maar helemaal niet meer mee te doen. Tot 2004..................!

Vanaf 1998 werd het muzikale gedeelte geleid door de man die de kortste emigratie aller tijden op zijn naam heeft staan: Irish Werner Rinia.

Vanaf dat moment kan de geschiedenis beter door iemand anders worden verteld.